Mijn eerste sparsessie
Het was een typische woensdagnamiddag. De lucht was gevuld met de geur van zweet—ja echt, die speciale mix van een gym waar iedereen zich probeert in te spannen. Ik stond daar, pingelhoopje voor mijn eerste sparsessie in Braziliaans Jiu Jitsu. Mijn vrienden zeiden dat ik het gewoon moest proberen, maar het deed me denken aan de keren dat ik met mijn neefjes worstelde en prompt op mijn rug belandde. Ik had geen idee wat ik kon verwachten.
Daar stond ik, met knikkende knieën en een gi die iets te groot was. Vergeet dat de grotere jongens altijd winnen! De coach begon ons de basisbewegingen te leren: het in de arm krijgen van je tegenstander, de takedown en de mount… en geloof me, in mijn hoofd stootte ik al tegen de mat aan.
De eerste technieken
Een van de dingen die me het meest opvielen was de techniek van de guard. Ah, de guard—die plek waar je eigenlijk veilig blijft maar tegelijk ook je tegenstander kan bevechten. Het was net alsof ik weer in die klas zat op de basisschool; je probeert je beste vriendin niet te raken tijdens een gevecht met kussens. Je most hierover waken, toen kwam ik erachter dat mijn tegenstander er niet om gaf of ik vrienden met hem wilde zijn. Vermijd die klappen, pal!
We leerden ook over de omgekeerde triangels en hoe je je heupen kunt gebruiken. Ja, dat klinkt misschien heel fancy, maar in werkelijkheid voelt het meer als een doodsimpel spelletje ‘tikkertje’, maar dan met veel meer zweet en minder gelach. Je moet gewoon blijven bewegen… oftewel, swim like a fish! En ik? Ik voelde me meer als een walvis waarbij iemand de waterput had afgesloten.
Dit zei ik ook tegen een vriend van me die al een tijdje traint bij Judo Elburg. Hij zat met opgetrokken wenkbrauwen te luisteren. “Tja, alles went he?” had hij gespot. “Na een tijd, denk je niet meer na! Dan gaat het vanzelf!” Ik was dat nog niet helemaal met hem eens. Op dat moment stelde ik me voor dat grappen maken tegen mijn tegenstander niet echt werkte en in plaats daarvan dat ik gewoon mentaal een langzame dood ging sterven onder die druk.
De juiste mindset
Nu weet ik dat de juiste mindset essentieel is—en dat zette me aan het denken. In het begin dacht ik dat ik de beste moves en trucjes moest leren, maar dat kwam pas later. Het draait allemaal om het ontwikkelen van een doorzettingsvermogen. En weet je wat? Sparren is ook gewoon met vrienden tijd doorbrengen onder het mom van ‘we worstelen even’. Daar is die sport natuurlijk voor bedoeld, toch? Het is soms hilarisch, en soms zo frustrerend dat je je kan afvragen waarom je je zelfs in deze situatie hebt gestopt.
Bijvoorbeeld, tijdens een van mijn lessen in Judo Vaassen had ik de kans om met verschillende mensen te sparren—van newbies tot seasoned fighters. Elke ronde leerde ik iets nieuws, maar elke round ook die etherische geur van een jongeman die absoluut zijn gi twee dagen niet had gewassen. Wellicht is dat omdat de lessen voor de jeugd op dat moment aan de gang waren?
Overall, het was een rollercoaster van emoties! Van angst tot amusement. Wat me echt opviel was dat je nooit helemaal kunt winnen, maar je kunt altijd groeien. Dus waar wacht je nog op? Gooi die matten op de grond en duik in die ring—want de enige manier om beter te worden is door te doen.
Bedankt voor het lezen en onthoud: als je valt, valt het meestal met stijl (en soms ook letterlijk)! Blijf rollin’ en tot de volgende keer!